WYSTĘPUJĄ
Carlo!
Carlo, już czas!
Niech to będzie ona. Niech to będzie ona!
Proszę, żebyś to była ty!
SIOSTRA COOK
Jedz, maleńki.
Jedz.
Tak.
Spójrz na brzuszek, Margarito. To ona.
Prawda?
- Właśnie tak. - Tęskniłyśmy.
OWIECZKI BOŻE
Mamy nową Agnieszkę.
Siostra Cook wróciła ze swoim brzuszyskiem!
Co się dzieje?
Nienazwany zapach.
Odległy.
Skóra, ocet, gruszka.
Dzień postrzyżyn.
Moja królowo, moja matko,
oddaje się Tobie całkowicie.
W dowód na to
poświęcam Ci me włosy, serce, całą swą istotę.
Bezwarunkowo.
Czuwaj nade mną teraz i na wieki.
Błogosław owieczce bożej, siostrze Cook,
którą przywróciłaś nam w nowej formie.
Błogosławione owieczki, dajcie nam,
siostrom św. Agnieszki, waszą boską ochronę.
Michael,
Christopher,
Raphael,
Oriel...
Chodź.
- Nie bój się. - Zwierzęta niespokojne.
- Musimy zarżnąć jagnię. - To nie dzień zabijania!
- Dopiero po strzyży! - Tak trzeba.
Nie siostrę Cook.
Nie.
Nie ją.
Moje ciało to jadło prawdziwe,
a krew - prawdziwy napitek.
Która zje moje ciało i wypije krew
żyć będzie we mnie, a ja w niej.
Przynieś zioła, Carlo. Wracaj jak najszybciej.
Rozpal we mnie żar swej płomiennej miłości.
Naucz mnie kochać Ciebie,
Panie,
by tylko Twa miłość dawała mi szczęście.
Cholera!
Boże?
Cholera, cholera!
- Co takiego? - Osoba w czerni!
Co?
W czerni z bielą!
Ksiądz!
To klasztor. Wizyta księdza to nic niezwykłego.
- Będzie szukał starej drogi. - Ukryć Carlę?
Ukryć?
Jestem ojciec Ignatius. A wy?
Siostra Iphigenia.
To siostry Margarita
i Carla.
Siostry św. Agnieszki.
Siostry?
Sądziłem, że to puste dobra.
Piekielnie trudno was znaleźć.
Przeklęta ruina!
Herbaty, ojcze?
Tak. Tylko porządnie przegotujcie wodę.
Siostry św. Agnieszki?
Tylko trzy czy więcej?
- Herbata! - Co?
Wynajęty wóz stanął na grobli.
Padł mi telefon i nie mogłem zadzwonić.
Telefon?
- A gdzie przewód? - Bezprzewodowy.
Na akumulator.
Muszę naładować.
Nie mówcie, że nie macie elektryczności?
Nawet generatora?
Ma ojciec trzódkę?
Nie.
Nie posiadam parafii. Jestem sekretarzem biskupa.
Cóż, liczę, że po tak długiej podróży zjesz z nami kolację.
Na twoją cześć upieczemy jagnię.
Teraz, racz wybaczyć, czas na nieszpory.
Poprowadzę modły.
- Co on tu robi? - Nie wiem.
Nie możemy spytać. Sam powie.
Wino?
Znalazłaś.
Widelec i nóż, jemu najpierw.
Dziękuję, siostro.
- Niebieska Matko... - Pobłogosław, Panie, dary,
które z Twej łaski będziemy spożywać.
- Smok! - Prawie.
- Druty? - Nie robię.
- A opowieść? - Nasz gość jest zapewne zmęczony.
Siostra Margarita opowie.
Do drutów. Twoja kolej.
- Nie mam nic przeciwko rozrywce. - Tak.
O Pięknej i Bestii.
Nalegam.
Pewnego razu był sobie kupiec.
Po śmierci żony
jego jedynym skarbem stała się młoda córka.
Obiecał jej, że gdy tylko wróci statek, dostanie, co tylko zapragnie.
Diamenty, złoto... Wszystko.
Ale dziewczyna pragnęła jedynie jednej białej róży.
Kontynuuj, siostro.
Kupiec wybrał się do ludnego portu
po różę, której tak pragnęła jego córka.
Niestety nadszedł sztorm,
statek zatonął
i kupiec został z niczym.
Wracał do swej kochanej córki,
mozolił się poprzez śniegi, a wokół szalała burza.
W końcu zawędrował do wielkiego domu.
Drzwi otworzyły się.
W środku czekał przyjemny ogień.
I wino.
Ojciec skorzystał z gościny,
nie wiedząc, że ma ona swą cenę.
Gdy miał dość,
gdy się nasycił,
ruszył w dalszą drogę,
lecz przy ścieżce ujrzał przepiękne białe róże.
By spełnić życzenie córki, zerwał jedną z nich.
Niestety skaleczył rękę o cierń.
Nagle
ohydna Bestia
pojawiła się przy nim
odziana w szkarłatną bonżurkę.
"Niewdzięczniku!
Ty niewdzięczniku!
Jak śmiesz kraść me ukochane róże?!"
Kupiec zadrżał: "Przepraszam, panie".
"Jam jest Bestią
i tak będziesz się do mnie zwracać!"
Kupiec rzecze: "Przepraszam, Bestio.
To róża dla mej córki, ukochanej Pięknej".
"Przyślij ją do mnie,
a daruję ci życie".
I stało się tak,
że Piękna zamieszkała z Bestią.
Cały długi rok
przeszedł jej w tym przeklętym domu,
a Piękna nie miała żadnych wieści o swym ojcu.
Nastały święta.
Drzwi otwarły się
i wkroczył ojciec Pięknej,
z ogromną skrzynią wypełnioną kosztownościami.
"Witaj, Bestio" - rzekł.
"Długo mnie nie było i ciężko pracowałem.
To wszystko dla ciebie. W zamian za Piękną".
Bestia wyszczerzył zęby i ryknął. Chciał więcej,
lecz ojciec Pięknej zaoponował: "Dostałeś więcej, niż ci się należało.
Wypuść moją córkę".
Bestia uścisnął ojcu prawicę i puścił dziewczę.
I ojciec z córką
żyli długo i szczęśliwie.
To było inaczej. Ojciec nie ocalił córki.
Pokochała Bestię, złamała klątwę, on zmienił się w księcia i ją poślubił.
Co tu robisz, ojcze?
Mam ocenić dobra.
Po co?
Co powiecie na miękkie łóżka,
czystą pościel, elektryczność,
ciepłą wodę,
- siostrę do opieki. - Siostrę?
Wybaczcie, lecz nie jesteście młode.
- Nie potrzebujemy siostry! - Domy opieki są teraz nowoczesne.
Mamy stąd odejść?
Zostać nie możecie. Budynek się rozpada.
To zamknięty klasztor.
Nie wolno nam opuścić odosobnienia.
Jest rok 1999, za chwilę nowy wiek. Kościół się zmienia.
Możecie odejść jutro.
I to zrobicie. Nie jutro, lecz gdy wszystko przygotujemy.
- A nasze owce? - Najlepiej będzie zarżnąć.
Mięso - wyśmienite - chętnie wam oddamy.
Zostałeś przyjęty w naszej społeczności.
Jesteś naszym gościem,
a chcesz, byśmy wyrżnęły siostry Agnieszki?
Przepadnij!
- Jeszcze dziś wyprowadzimy go za bramę! - I co potem?
Dostarczy raport, biskup nakaże nas usunąć i zakon zginie!
- Naprawdę zarżnie siostry? - Żaden ksiądz tu nie nocował!
- To nie uchodzi! - Czemu chcą nas usunąć?
- Nic nie zrobiłyśmy i nic nie chcemy. - Puk, puk.
Informuję, że rano wyjadę. Niestety zniknął mój telefon.
Znajdzie się dla mnie łóżko?
Zaczekam, aż przyszykujecie.
Żartujesz?
Odnotuję to w raporcie!
I chcę odzyskać telefon!
Chryste!
Módlmy się o znak. Matka wskaże nam drogę.
Masz telefon księdza?
Do diabła!
Do diabła! Do diabła!
Dziękuję, Matko.
Precz, przebrzydła bestio!
Zlituj się nade mną, Matko,
oczyść mnie z grzechów, bym przywdziana w zbroję wiary
nie uległa podszeptom złego.
Od władców
ciemności na tym świecie,
od duchowej nikczemności
na wysokościach!
Św. Agnieszko, dziewico i męczenniczko, módl się za nami.
Świętokradztwo!
- Cholera! - Ogień!
A temu co?
Przepraszam. Chciałem zaparzyć herbatę.
Herbaty, ojcze?
Siostro Carlo,
przynieś ojcu balsamu na poparzenia i specjalnej herbaty.
Domowej.
Domowej?
Jedyna kwitnie zimą. Wygląda jak róża.
- Siostra Cook! - Bladozielone, niemal białe płatki!
Dziękuję.
Chodź, siostro Cook.
Wkrótce ci pomożemy.
Uśmierzy ból.
Masz takie miękkie ręce!
Jak masaż głowy u fryzjera.
Lawenda?
To wstrząs, ojcze. Musisz sporo pić.
Gorąca.
Rozdziej go i rozzuj.
Mały Mojżesz w sitowiu.
Co z nim poczniemy? Zauważą zniknięcie.
Przyjdą go szukać.
Musimy odkryć, jakie ma wobec nas plany.
I przekonać go, że realizacja ich będzie błędem.
Jak długo to potrwa? W niewoli go nie zatrzymamy.
Zatrzymamy?
Nie w niewoli.
W gościnie.
Z powodu nieprzewidzianych okoliczności.
Pod nieustanną troskliwą opieką
sióstr św. Agnieszki.
Połóż się. Jesteś chory.
- Która godzina? - Ranek.
Przespałeś dzień i noc. Siostra Margarita czuwała.
- Jak to możliwe? - Omdlałeś po oparzeniu.
Rozbiłeś głowę.
Podajcie ubrania i ruszam.
Trzeba je naprawić.
Porwały się, gdy cię rozbierałyśmy.
Na podróż będą gotowe. Jutro.
Dajcie suknię. Muszę sobie ulżyć.
Potrafię skorzystać z łazienki.
Albo zrobię to na zewnątrz.
Czemu za mną idziecie?
- Żebyś nie upadł. - Idę się tylko odlać!
Jedz, ojcze. Musisz być głodny.
Zastawiłyśmy ci stół.
Posada sekretarza biskupa musi być wymagająca.
Twój notes.
Wiesz, że te owoce i warzywa pochodzą z naszego sadu?
Ogrody warzywny i ziołowy założono ponad 300 lat temu.
Nasza bogata kolekcja ziaren i farmakopea należą do najlepszych na świecie.
My, siostry św. Agnieszki, zajmujemy się ich pielęgnacją.
Grzech byłoby je stracić.
Cała ta wiedza, a nie potraficie zadbać o moje szaty,
bym mógł odejść.
- Zajmiemy się tym natychmiast. - Oddajcie też kluczyki i pieniądze.
I telefon.
Na ubranie czekam u siebie.
I trzy niedźwiedzie rzuciły się i zjadły Złotowłosą.
Bo wiadomo, że niedźwiedzie zjadają tych,
co nieproszeni zjawią się w lesie.
Herezja.
Szukasz czegoś?
Ubrań, siostro Margarito.
- Sam je zreperuję. - Cierpliwości, ojcze.
Otrzymasz ubrania.
Jutro.
Przynajmniej oddajcie telefon. Chcę go odzyskać!
Telefon?
Nie widziałam żadnego, ojcze.
Może zjadła go jedna z owiec?
Nie trzeba nade mną czuwać.
Dalej nie czujesz się dobrze, prawda?
Dobranoc, ojcze.
Daj mi siłę, zrobić to, co konieczne!
Zniknął!
Wołaj Carlę!
Krew. Jeżyny!
Chwała ci, Królowo,
łaskawa Matko naszych żywotów,
rozkoszy i nadziei.
Do Ciebie płaczemy, wygnane dzieci Ewy,
do Ciebie posyłamy westchnienia,
żale i szlochy na tym padole łez.
Zwróć, Najświętsza Matko,
swe łaskawe oczy ku nam,
a gdy skończy się wygnanie,
ukaż nam błogosławiony owoc swego łona -
Jezusa.
O miłosierna, kochająca, słodka Mario!
Idziemy na zewnątrz.
Na zewnątrz? Dlaczego?
Samochód.
Jeśli zniknie,
to jakby tu nie dotarł.
Ale ja nigdy nie byłam na zewnątrz.
I ja opuściłam te mury raz, odkąd zostałam siostrą.
To było jakieś 25 lat temu.
Lecz samochód księdza nie może się odnaleźć.
Nie złamię ślubów.
A ja cię nie zmuszę, siostro.
Ja z tobą pójdę.
Czekajcie!
- Archanioł Rafael. - Święty patron pielgrzymów.
Opowiedzieć, Margarito, by droga była lżejsza?
Proszę.
Pewnego razu żyła sobie z mamą urocza dziewuszka.
Mama robiła dla niej wszystko.
Lecz pewnego dnia przewróciła się i złamała nogę.
Mówi do Czerwonego Kapturka: "Sprowadź zza lasu babcię.
Ona nastawi mi kości.
Lecz pamiętaj, żebyś nie schodziła ze ścieżki
i nie rozmawiała z obcymi, tylko szła wprost do babci,
a z nią wróciła do mnie".
Czerwony Kapturek próbował pozostać na ścieżce,
lecz po pewnym czasie
napotkał... wilka.
"Witaj, Czerwony Kapturku. Co cię sprowadza do lasu?"
"Mama złamała nogę i idę po babcię, by jej pomogła".
Wilk był głodny.
Mówi do Kapturka: "Ale twoja babcia będzie w wiosce!
Pokażę ci drogę".
Czerwony Kapturek zapomniał o wskazówkach mamy
i zszedł ze ścieżki.
Udał się z wilkiem do wioski.
Czerwony Kapturek przeszukał całą wioskę, ale babci nie było.
Szukał też wilka, by wrócić do lasu,
ale on już popędził do domu babci i ją pożarł.
I czekał na dziewczynkę.
To wrota!
Wielkie.
Odwagi, siostro.
Co się stało z Kapturkiem?
Wiedział, że nie jemu mierzyć się na rozum z wilkiem.
Wrócił jak najszybciej do domu,
nastawił złamaną kość,
a matka już do końca życia utykała.
Jest.
Ostrożnie, Carlo.
Nie dotykaj.
Nie czas na próżność.
Znajdźmy dziurkę od klucza.
Cofnij się.
Wybacz nam.
Mam cię!
Ratuj mnie, Boże!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARELE DAY
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Wojtek Stybliński